Π. Γιαννάκης: Δεν θα μπορούσα να μαρκάρω τον Αντετοκούνμπο, πολλές φορές στεναχωριόμουν με τον Γκάλη

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης έχει συνδέσει το όνομά του σαν παίκτης αλλά και σαν προπονητής με κάποιες από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ελληνικού μπάσκετ.

Ο αρχηγός της Εθνικής που έγραψε ιστορία κερδίζοντας το Ευρωμπάσκετ το 1987, ήταν καλεσμένος χθες  στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου, «Ενώπιος Ενωπίω» και μίλησε για τα πρώτα  βήματά του στο παρκέ του Ιωνικού Νίκαιας, αλλά και για τους Μπόστον Σέλτικς.

Αναφέρθηκε στον άθλο του 1987 ,τη σχέση του με τον Νίκο Γκάλη εντός και εκτός γηπέδων και τα όσα πέτυχαν με την φανέλα του Άρη, τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, αλλά και τη σύζυγό του, Ευγενία.

Μεταξύ άλλων ο Παναγιώτης Γιαννάκης είπε  για:

Την αγάπη για το μπάσκετ: «Ξεκίνησα παίζοντας ποδόσφαιρο, στο γήπεδο του Πλάτωνα. Σε ένα ανοιχτό γήπεδο μπάσκετ άνοιξαν τα φώτα και κάποιοι άρχισαν να παίζουν μπάσκετ. Και άρχισα κάθε Δευτέρα να πηγαίνω να βλέπω. Η ΧΑΝ Νικαίας ήταν αλλά τελικά πήγα στον Ιωνικό. Άρχισα να βλέπω μπάσκετ με τον Ιωνικό Νικαίας».

Τον Νίκο Γκάλη: «Ο Νίκος Γκάλης ήταν τρομερός στην επίθεση. Ήταν χαρισματικός σκόρερ. Μπορούσε να βάλει την μπάλα με οποιονδήποτε τρόπο το καλάθι. Εμένα με ενδιέφερε να κερδίσουμε.

Πολλές φορές στεναχωριόμουν που δεν ήταν το ίδιο ομαδικός, επειδή πάντα πίστευα ότι δεν είχε κανέναν λόγο να μην είναι.

Απλά, νομίζω ότι αυτό του έβγαινε αυθόρμητα, λόγω του πώς έμαθε το μπάσκετ στην Αμερική. Μπορεί να αισθανόμασταν άβολα μεταξύ μας για ένα διάστημα, αλλά μέσα στο γήπεδο υπήρχε αλληλοσεβασμός και για αυτόν τον λόγο βγήκαν τρομερά αποτελέσματα».

Και πρόσθεσε: «Έχουμε βρεθεί πολύ λίγες φορές. Ο Νίκος είναι ένας άνθρωπος που δεν έχει αρκετή επικοινωνία με τους υπόλοιπους, αλλά το ότι έχουμε ζήσει μαζί όλες αυτές τις συγκλονιστικές στιγμές, υπάρχει ένας αλληλοσεβασμός. Και δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτές τις στιγμές».

Τον σοβαρό τραυματισμό του: «Το καλοκαίρι του 1981 έπαιξα με τους Μπόστον Σέλτικς. Το χειμώνα του 1981 όμως τραυματίστηκα σοβαρά. Έκανα χειρουργείο και ο γιατρός των Σέλτικς μου είπε ότι δε θα ξαναπαίξεις μπάσκετ. Ήταν η αρραβωνιαστικιά μου η Ευγενία που μου συμπαραστάθηκε.

Ο Ιωνικός τότε κινδύνευε και ο Κρίθαρης μου ζήτησε να παίξω αλλά εγώ δεν ήθελα να πω ότι έκανα χειρουργείο. Εγώ ξαναπήγα στην Αμερική, συνέχισα να προπονούμαι, το καλοκαίρι γύρισα κι έπαιξα στον Ιωνικό και τον βοήθησα να σωθεί».

Τον Γιάννη Αντετοκούνμπο: «Δεν θα μπορούσα να τον μαρκάρω. Είναι πολύ μακρύς για να μπορέσω να τον μαρκάρω. Αν έβαζε την μπάλα κάτω θα μπορούσα ίσως να τον… ταλαιπωρήσω! Να τον μαρκάρω όχι» τόνισε.

«Έχω μαρκάρει ψηλότερους παίκτες από εμένα είναι αλήθεια. Ήμουν και δυνατός, έβαζα το σώμα μου δυνατά. Αλλά άλλη τεχνική τότε είχαν οι ψηλοί, οι οποίοι κινούνταν κοντά στο καλάθι και άλλη η τεχνική του Γιάννη που κουβαλάει την μπάλα, παίζει σαν guard, forward. Είναι σε όλο το γήπεδο, θα μπορούσε να παίζει σε όλες τις θέσεις»πρόσθεσε.

«Είναι φοβερό παιδί, εγώ μένω στον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεται στην οικογένεια του, στην πατρίδα, στην κοινή μας πατρίδα, στην εκτίμηση που νιώθει για τη συμπαράσταση που έχει η οικογένεια του.

Ο Γιάννης είναι εξαιρετικός. Είναι ένας συγκλονιστικός παίκτης και προσφέρει πολλά στη χώρα μας σε όλους τους τομείς. Ελπίζω να μπορέσουμε να εκμεταλλευτούμε την παρουσία του σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου και να φτιάξουμε δικά μας κι άλλα παιδιά στο επίπεδό του και γιατί όχι και καλύτερους από εκείνον” σημείωσε.» υπογράμμισε ο Παναγιώτης Γιαννάκης.

Τη σύζυγό του: «Είμαστε μαζί με τη γυναίκα μου από το 1977 και παντρευτήκαμε γυρνώντας τραυματίας από την Αμερική το 1982. Κλείσαμε 38 χρόνια, στις 6 του μηνός είχαμε επέτειο.

Φοβερός άνθρωπος, την αγαπώ πολύ, έπαιξε μεγάλο ρόλο στη διαδρομή μου ήταν δίπλα μου συνεχώς. Δεν ήθελε ποτέ να μου λείψει κάτι και να γίνει βάρος. Προσπαθούσε πάντα να με στηρίξει σε ότι αποφάσιζα στη ζωή».

Ο Βασίλης Σπανούλης είπε για τον Παναγιώτη Γιαννάκη: «Με έκανες καλύτερο σαν άνθρωπο και σαν παίκτη. Ήταν τιμή μου που συνεργάστηκα μαζί σου. Με βοήθησες από πολύ μικρή ηλικία. Πράγματα που δε θα ξεχάσω ποτέ και τα εκτιμώ απεριόριστα. Το μεγαλύτερο κέρδος ήταν η ανθρώπινη σχέση που έχω μαζί σου και θα τη θυμάμαι για πάντα».

Η Κέλλη Γιαννάκη ανέφερε για τον πατέρα της: «Αναφερόμαστε σε εκείνον ως coach αλλά για εμάς είναι απλά ο μπαμπάς μας. Το 1987 ο Γκαλης με πήρε και με βάλε μέσα στο κύπελλο που ήταν γεμάτο σαμπάνια κι έγινα μούσκεμα. Οι πιο έντονες αναμνήσεις είναι από το 2005 που ο προπονητής της Γαλλίας είχε πει ότι ο μόνος τρόπος για να κερδίσουμε είναι να κλείσουμε τον Γιαννάκη στα αποδυτήρια».

Ο Δημήτρης Γιαννάκης για τον πατέρα του: «Καθόμασταν να φάμε σε ταβέρνα κι εκείνος υπέγραφε αυτόγραφα. Ήταν το παιδί της γειτονιάς. Δεν έπαιξε μπάσκετ για να βγάλει λεφτά». Μάλιστα, είπε και μια ιστορία για ένα μήνυμα που έλαβε ο πατέρας του και του είχε πει «ευχαριστώ πάρα πολύ, γιατί χάρη σε σένα έβγαλα λεφτά και άνοιξα επιχειρήσεις». Όπως εξήγησε, είχε πάρει ένα αυτόγραφο και πήγε το τύπωνε πάνω στις μπάλες, τις οποίες στη συνέχεια πουλούσε.

Ο Γιάννης Μπουτάρης για μεταγραφή του «δράκου» στον Άρη: «Ο Παναγιώτης ήταν τότε στον Ιωνικό και εγώ στο συμβούλιο του Άρη. Κατεβήκαμε για να τον πάρουμε γιατί ήταν το αστέρι και μας είχαν βάλει ένα όριο 15 εκατομμύρια. Τότε η ομάδα του Άρη δεν είχε τόσα λεφτά και κάναμε διάφορες ζαβολιές», περιέγραψε ο πρώην δήμαρχος Θεσσαλονίκης.

Και συνέχισε: «Είχε προηγηθεί προεργασία για να πειστεί ο Παναγιώτης να έρθει στον Άρη. Φτάσαμε νομίζω στα 22 εκατ. με τον Ιωνικό για να πάρει και 5 εκατ. νομίζω ο Παναγιώτης, ένα αυτοκίνητο και σπίτι. Για ένα τριήμερο ο Παναγιώτης ήταν εξαφανισμένος. Λέγανε διάφορα, αλλά καταλήξαμε να έχουμε τον δράκο. “Έτρωγε” ανθρώπους κανονικά!».

(function($){ function bsaProResize() { var sid = "11"; var object = $(".bsaProContainer-" + sid + " .bsaProItemInner__img"); var animateThumb = $(".bsaProContainer-" + sid + " .bsaProAnimateThumb"); var innerThumb = $(".bsaProContainer-" + sid + " .bsaProItemInner__thumb"); var parentWidth = "250"; var parentHeight = "250"; var objectWidth = object.width(); if ( objectWidth < parentWidth ) { var scale = objectWidth / parentWidth; if ( objectWidth > 0 && objectWidth != 100 && scale > 0 ) { animateThumb.height(parentHeight * scale); innerThumb.height(parentHeight * scale); object.height(parentHeight * scale); } else { animateThumb.height(parentHeight); innerThumb.height(parentHeight); object.height(parentHeight); } } else { animateThumb.height(parentHeight); innerThumb.height(parentHeight); object.height(parentHeight); } } $(document).ready(function(){ bsaProResize(); $(window).resize(function(){ bsaProResize(); }); }); })(jQuery); (function ($) { var bsaProContainer = $('.bsaProContainer-11'); var number_show_ads = "0"; var number_hide_ads = "0"; if ( number_show_ads > 0 ) { setTimeout(function () { bsaProContainer.fadeIn(); }, number_show_ads * 1000); } if ( number_hide_ads > 0 ) { setTimeout(function () { bsaProContainer.fadeOut(); }, number_hide_ads * 1000); } })(jQuery);

 

 

Facebook Twitter Google Plus